Η Σιωπή Πριν Την Θραύση Των Κυμάτων
- Όλα είναι θάλασσα, μ’ αυτό που με τρομάζει
Ειν’ η σιωπή πριν την θραύση των κυμάτων.
- Θάλασσα ήμουν πάντοτε, θάλασσα θα μείνω
Ζωή στη ζωή να παίρνω και να δίνω.
Ανέμελη ξεκίνησα, σκοτούρες με γεμιίσαν
Αυτοί που θελαν μα δε με κυβερνήσαν.
Ανταριασμένη θα γενώ αν με πλησιάσουν
Αυτοί που τον κόσμο είχανε μα δέχτηκαν να χάσουν
Σεξιστές θανάτου, πολεμοχαρείς
Έμποροι όπλων, αδαείς
Μικροί άνθρωποι, μικροί
Θα επιστρέψει πίσω η οργή
Ανταριασμένη θα γενώ να σε καταπνίξω
Σε γαλήνη ποτέ δε θα σ‘ αφήσω
Βαθιά, ανήλιαγα νερά, εκεί θα σε κρατήσω
Για όσα έκανες, τ’ όνομά σου θα το σβήσω
Τώρα το κύμα μου είναι μικρό
Μα μια μέρα θα φτάσει στο φεγγάρι
Και όταν κατέβει απ’ τον ουρανό
Όλους ο διάολος θα σας πάρει
Είμαι μια θάλασσα γαλάζια, απέραντη με νάζι
Γλυκιά με βλέπουν ναυτικοί π’ ο νους τους κατεβάζει.
- Όλα είναι θάλασσα, μ’ αυτό που με τρομάζει
Ειν’ η σιωπή πριν την θραύση των κυμάτων.
3 σχόλια:
Ένα ποίημα από έναν τρομερά μεγάλο ποιητή, όταν το διάβασα πρώτη φορά, δεν μπορώ να πω ότι μ’ άρεσε ακριβώς, αλλά νομίζω πως απ’ την πρώτη στιγμή κατάφερε να μου μεταδώσει (μεταξύ άλλων) αυτό το δέος για τη Θάλασσα. Νομίζω πως τώρα καταλαβαίνω τον Άστοχο και την τρελή του αγάπη γι αυτήν. Είναι που σε καλμάρει-σε ηρεμεί, βλέποντάς την αδειάζεις από έννοιες, άλλα ταυτόχρονα σε βάζει σε σκέψεις, διότι συνάμα σου προκαλεί και ένα μυστήριο, μια φοβία, ίσως. . . δε ξέρω, αλλά με άγγιξε αυτό το ποίημα. . . τώρα έχοντας το διαβάσει αρκετές φορές και καταλαβαίνοντας όλο και περισσότερο, ίσως, επιπλέον πράγματα που πραγματεύεται αυτό, μ΄ αρέσει όλο και περισσότερο.
Δεν περιμένω να συμφωνήσετε μαζί μου, αλλά τουλάχιστον αυτό το περίεργο συναίσθημα για τη θάλασσα και τη δύναμή της;;;
na skaseis.....
ouf kai pouf!!!
Δημοσίευση σχολίου