Υπάρχει πρόβλημα μεγάλο.

Έβγαζα, λοιπόν, τα πιάτα από το πλυντήριο μια ωραία μεσημβρία και όπως το ραδιόφωνο ήταν συντονισμένο στο Κλιμακτήριο FM, η κουζίνα πλημμύριζε από νερό ηλεκτροπόπ μελωδίες. Και καθώς λοιπόν έκρυβα τα ποτήρια, ξάφνου από τη σκέψη μου περνά η φράση: "..ο MOBY βγάζει ωραία κομματάκια..".
Εδώ λοιπόν υπάρχει και το πρόβλημα. Γιατί να το σκεφτώ αυτό; Πώς είναι δυνατόν να επιτρέψω στον εαυτό μου να συμβεί τέτοια καταστρόφα; Διότι, αγαπητέ αναγνώστη, περί καταστρόφας πρόκειται!
Αναλογιζόμενος, λοιπόν, λίγο το παρελθόν μου, ανακάλυψα πως σχεδόν απο κάθε άλμπουμ του εν λόγω καραφλού μουσικάντη υπάρχει τουλάχιστον ένα (1) κομμάτι που με αρέσει. Κάποια έχουν τρυπώσει και στο playlist του αυτοκινήτου. Το γεγονός ότι αυτά τα κομμάτια είναι, ως επί το πλείστον, τα χιτάκια κάθε άλμπουμ, απαλύνει -ελαφρώς- τον πόνο μου μεν αλλά, η χρονική διάρκεια κατά την οποία ακούω MOBY υπερβαίνει τη 10ετία (σκατά γέρασα)...

Δε ξέρω που θα καταλήξω. Θα ψάξω να βρω βοήθεια. Υπόσχομαι πάντως πως εάν βρεθώ ποτέ στη δυσάρεστη θέση να ακούω όλους τους δίσκους του -στα καπάκια- και να γουστάρω, ενώ ταυτόχρονα θα νιώθω απογοητευμένος από τη κατάντια της κενωνίας και του έρωτα όπως αυτά εκφράζονται από τους όλο νόημα στίχους και τα ατμοσφαιρικά synth του προαναφερθέντος άμαλλου καλλιτέχνη, τότε συμπεθέρα, θα πεθάνω!

Και ένα ακόμα βιντεοκλίπ του σε σκηνοθεσία David Lynch (το πολύ ταλέντο βλάπτει...)