"Η ανοιχτή πληγή και το προσωπικό της σύννεφο αλατιού είναι ζευγάρι στα πρόθυρα χωρισμού αλλά άμεσης επανένωσης"

Γεια σας.Είμαι μια ανοιχτή πληγή που περπατάει κι αυτό που αχνοφαίνεται από πάνω μου είναι το προσωπικό μου σύννεφο αλατιού.
Περιπλανιέμαι 8 νανογαλαξιακά τέρμινα ψάχνοντας τρόπο να διώξω το σύννεφο αλατιού και να γλυκάνω τη ψυχή μου.
Πρώην πληγές μου λένε ότι ο χαρακτήρας μου ειναι αυτός ο οποίος δε μ' αφήνει να βρω "επούλωση".
Σ'αυτό το κεφάλι αγγέλου που βρίσκομαι ψάχνω "επούλωση" στη ζάχαρη.Ναι ειναι όμορφη,γλυκιά η ζάχαρη.Ίσως έτσι να αντιμετωπίσω το σύννεφο αλατιού με το ίδιο
"κυβικό" νόμισμα.Μόνο η ζάχαρη!
Μακάρι να μπορούσα να εξαπλωθώ με μορφή καρκίνου στο στόμα του αγγέλου ώστε να εισχωρήσω στη τερηδόνα που έχει στα δόντια του και να βρω κανένα ίχνος ζάχαρης.
Αλλά είναι μάταιο.Οι άγγελοι σαν γνήσια καρκινώματα του θεού έχουν έμφυτη ανοσία στο καρκίνο.

Μα τι βλέπω.....Τι είναι αυτό το κακάσχημο,σκούρο υγρό ον?Μα είναι ένας κόκκος καφέ που έπεσε από το ποτήρι και προσπαθεί να επιστρέψει μέσα.
Είναι πραγματικά αηδιαστικός κόκκος.Είναι υγρός και είναι έτοιμος να λιώσει.


-Σε παρακαλω καλή μου πληγή,βοήθησε με να επιστρέψω στο ποτήρι.Είναι ο σκοπός και η μοίρα μου.Βοήθησε με και θα σου προσφέρω όση "επούλωση" μπορώ.



Μου απευθύνει τον λόγο κιόλας.Δηλαδή πρόκειται για έναν υγρο,άσχημο,ονειροπόλο και θρασύ κόκκο καφέ.



-Πίστεψε με,ούτε καν το τελευταίο αμοιβοειδές που θα μου πρόσφερε "επούλωση" θα μπορούσες να είσαι!Γι' αυτό βγάλτα πέρα μόνος σου και μην ενοχλείς
ανώτερες καταστάσεις για ασημαντότητες...Λιωσε!



Έχει περάσει αρκετός καιρός και το πύον αρχίζει πλέον και φαίνεται.Πουθενά σημάδια "επούλωσης".
Απόγνωση-Θλίψη-Απαισιοδοξία.
Κι αυτός ο άγγελος δε κάνει τίποτα για το "υποτίθεται καλό".

Τo πύον με πνίγει,έρχεται το τέλος.
Μέσα στη θολούρα κάτι σκούρο ξεχωρίζει αχνά.Μα είναι ένας ακόμα άθλιος κόκκος καφέ που έχει πέσει από το ποτήρι και προσπαθεί να επιστρέψει.
Δηλαδή αυτό είναι?Αυτό είναι το τελευταίο "αξιόλογο" συμβάν που θα δω πριν πεθάνω?
Οχι!!Δε θα πεθάνω!Θα με σώσει ο κόκκος,αν τον βοηθήσω!


-Κόκκε!Να!Πήδα πάνω μου και μετά ανέβα στο σύννεφο αλατιού και μπες στο ποτήρι!

Και έτσι έγινε..Καθώς ο κόκκος στεκότανε στην άκρη του ποτηριού και με ευχαριστούσε του λέω...



-Κόκκε,βοήθησέ με να φτάσω στην "επούλωση"....

και μου απαντάει:



-Μα δε μπορώ!

Βήχωντας ενα κύμα πύον που ξεχείλιζε εκεινή τη στιγμή του λεω:

-Αφου στο παρελθόν ένας όμοιος σου μου είπε ότι μπορεί!

Και καθώς έπεφτε μέσα στο ποτηρί με τη φωνή του αλλαγμένη φώναξε:


-Η μοίρα με διάλεξε για Σκετο-Πικρο Βαρυ!



............και μολύνθηκα ολοκληρωτικά..Πλέον το σύννεφο αλατιού δε βρίσκει καμια χαρά και με εγκατέλειψε.
Δηλαδή έφυγε?Αυτό δεν ήθελα?